ORBUS Belgium

TOP
Glas Diaspore
 

BALKAN AREA

OPEN PAGES FOR ALL PROBLEMS - BLACK ON WHITE ABOUT ALL OPPRESSION

BALKAN AREA




UREDNIK:
Salih ČAVKIĆ






Od Burlingtona do Martin Broda

Teci Mozele

Piše: Zijad Bećirević



Zijad BećirevićS nevjericom i zaprepašćenjem sam pročitao vijest da Republika Srpska u Budžetu za 2010-tu nije predvidjela ni jednu konvertibilnu marku za povratak izbjeglih i raseljenih, a njeni lideri se već desetinu godina zaklinju da “podržavaju i pomažu program povrataka, na osnovu kojeg dobivaju ogromna sredstva međunarodne zajednice, sa kojima u b-h okupiranim gradovima grade nova srpska naselja. Takva su već izgrađena u Bosanskoj Dubici, Prijedoru…. Za razliku od Republike Srpske, Federacija dobiva sve manje. Sva sredstva budžeta Federacije za 2009. godinu od 46.800.000 KM za proces povratka, koja se odnose na projekte povratka na nivou opština, raspoređena su opštinama.

Po kojem pravu Republika Srpska, iz koje je devedesetih godina raseljeno i protjerano u svijet preko polovine Bošnjačkog stanovništva (koje ni danas ne može da se vrati), a koja uživa privredni potencijal stvoren radom prognanih i raseljenih, može usvojiti budžet bez ijedne marke pomoći povratnicima, iako ima obavezu po Aneksu VII Dejtonskog sporazuma?
Može, jer Vlasti RS ne poštuju ni Dejtonski sporazum, ni Međunarodnog predstavnika, ni Državu BiH, kojoj (ipak) pripadaju i podliježu njenim zakonima.

A kakve živote u tuđini žive prognani, dok čekaju DAN SVOGA POVRATKA, govore nam njihove priče, tužne ispovijesti, i pjesme pjevane nedopjevane. Ovo je samo jedna od njih, kojoj svaki prognani Bošnjak može dodati svoje rime i poneku suzu.
 

Ahmet Hatipović

Ahmet Hatipović prognani Bošnjak

TECI MOZELE…

Prije petnaest godina, u njemačkom gradu Trieru, na obali rijeke Mosel, u čežnji za zavičajem, a pritisnut beznađem između hladne tuđine i izgubljena zavičaja, stariji bošnjački prognanik Ahmet Hatipović, napisao je pjesmu “o putu bez povratka” - ”Teci Mozele…“, pokušavajući iz riječnih valova izroniti i osnažiti izgubljene životne draži proživljene uz zavičajnu ljepoticu Unu.

“Teci Mozele,
svojim tokom bez povratka,
teci, jer si dio života
koji kroz nas protiče,
u nepovrat otiče…

Neznam šta znači tvoje ime
ali znam šta znači ime rijeke,
rijeke moje mladosti…
Rimljani su je zvali “jedna jedina”
a mi smo je zvali Una.

Teci Mozele…
Ja te gledam,
gledam tvoje obale
i vrbe
i topole,
žbunje i rastinje.
Sve je isto,
samo nisu isti izlazak i zalazak sunca.

Tamo u moje rijeke
sunce je izlazilo na njenom izvoru,
a zalazilo na njenom ušću…

Teci Mozele,
ne obaziri se na moju suzu
koja kane u tebe,
… otiče bez povratka.

I dalje nosi i tu suzu
jer i mi,
i naš život,
smo u njoj…

A ne znamo zašto.

 

I dok stotine hiljada Bošnjačkih prognanika i danas luta svijetom i traži mjesto pod suncem, kao stari Ahmet Hatipović, uzdiše za izgubljenim zavičajem i pored tuđih rijeka piše rime nakvašene suzama, srpski okupatori podižu zidove oko okupiranih gradova, grade palate za svoje secesionističke vlasti i vladu, a sve to iz sredstava kojima se morao pomoći povratak. Neka ovi stihovi pisani iz duše budu “na sramotu i dušu svima onima koji su u delegatskim klupama Skupštine Republike Srpske podigli ruku i dali svoj glas za Budžet, koji ne vidi raseljene i prognane, već ih gura i odbacuje nogom kao “šugavo pseto”.



07.01.2010.


Nazad na prethodnu stranicu Nazad na početak stranice Naprijed na slijedeću stranicu

OPEN PAGES FOR ALL PROBLEMS - BLACK ON WHITE ABOUT ALL OPPRESSION
OTVORENE STRANICE ZA SVE PROBLEME - CRNO PO BIJELOM O SVEMU ŠTO TIŠTI
 
Napomena: Tekstovi koji vulgarno vrijeđaju: neku vjeru, navode na rasnu diskriminaciju i slično, ne dolaze u obzir.
Vaše priloge šaljite u TEXT ili HTML formatu na email: info@orbus.be

Page Construction: 07.01.2010. - Last modified: 14.08.2015.