ORBUS Belgium

TOP
Glas Diaspore
 

BALKAN AREA

OPEN PAGES FOR ALL PROBLEMS - BLACK ON WHITE ABOUT ALL OPPRESSION

BALKAN AREA



UREDNIK:
Salih ČAVKIĆ







FAŠIZAM U BOSNI JOŠ NIJE POBIJEĐEN

Zijad Bećirević



- KRVAVI TRAGOVI HITLERA I STALJINA IZ DVADESETOG KAO MILOŠEVIĆA I KARADŽIĆA IZ DVADESETPRVOG VIJEKA NIKAD NEĆE BITI IZBRISANI NITI ZABORAVLJENI

- JEDNOUMLJE I NACIONALIZAM REPUBLIKE SRPSKE JOŠ VEOMA IZRAŽAJNO REFLEKTUJU SIMPTOMATIČNE KARAKTERISTIKE NEPORAŽENOG FAŠIZMA I PRIJETE SVJETSKOM MIRU

- DALI JE SAZRILO VRIJEME DA MEĐUNARODNA ZAJEDNICA REPUBLIKU SRPSKU KONAČNO PREPOZNA KAO GENOCIDNU FAŠISTIČKU TVOREVINU I UKINE JE, KAKO BI BOSNA I BALKAN MOGLI SLOBODNO DISATI, A SVIJET ODAHNUTI

Dvadeseto stoljeće u Evropi obilježili su Hitler i Staljin, a 21-vo Milošević i Karadžić. Njihove krvave tragove nikad nitko neće moći izbrisati. Njihove zločine ne može odnijeti vrijeme zaborava. Suze ožalošćenih taložiće se kao stalaktiti po stratištima Evrope da u sjeni srećnog života novih generacija ponovno podsjete nenametljivom porukom s ulaznih kapija jasenovačkog logora “Mrtvi živima oči otvaraju” na milionska stradanja i patnje koje je svijetu u krvavo nasljeđe ostavio njemački nacio-fašizam. Nažalost, poruke jasenovačkih žrtava agresivni nacionalizmi Balkana još nisu ni shvatili ni prihvatili. Oči mržnje u zemlji Bosni i dalje ostaju neotvorene, zaslijepljene neostvarivim idealima njihovih lidera, mutne, zakrvavljene, nespremne da shvate i prihvate jasne poruke koje su im kao posljednje što su imali darovali na samrti samrtnici jasenovačkih i drugih logora smrti. Sve ispisane knjige, sve spjevane pjesme, snimljeni filmovi, kao ni svi časovi historije održani u školama i ispred spomen-obilježja, muzeja i mauzoleja, nisu pomogli da “oči mržnje progledaju” i svome vremenu ponude svjetlo dana umjesto “tamu noći”.

I ove godine svečano smo obilježili Dan pobjede nad fašizmom jednoglasno prihvaćenim od evropskih država kao “Dan Evrope”, s užasom se prisjećali nacističkih logora smrti poklanjajući se pred žrtvama Holokausta, zaboravljajući pri tom da fašizam ne samo da nismo pobijedili, već uporno negiramo njegovo djelovanje i nastojimo da ga ne prepoznamo, iako nam se već dugo “ruga’ u dobro prepoznatljivoj formi. Nismo ga identifikovali kroz 220.000 pobijenih Bosanaca, pretežno Bošnjaka, ni po srpskim logorima smrti nipočemu drugačijim od Aušvica, niti po srebreničkom masakru, pa ni po masovnim post-dejtonskim dženazama Srebrenice, Bratunca, Foče, Prijedora… Prkosno nam fašizam govori da je živ i žilav, ponovno u BiH oživljen i povampiren. Šepuri se Republikom Srpskom, prijeti sa obala Drine...

Nažalost, većina u svijetu najodgovornijih, uključujući i direktne svjedoke brojnih zločina, bježi od vlastite odgovornosti izbjegavajući prepoznatljive forme fašizma nazvati njegovim pravim imenom: u 20-om vijeku Njemački nacizam i fašizam, a u 21- “Srpski nacionalizam i fašizam.

Da li se može drugačijim imenom nazvati agonija koja je vladala Jugoslavijom, Srbijom, Balkanom za vrijeme Miloševića i protegla se duboko u njegovo nasljeđe kroz strategiju Koštunice, te prenijela u Bosnu i osnažila u genocidnoj tvorevini Republici Srpskoj tokom režima Karadžića, transformišući se u fašistoidne mirnodopske modalitete kroz strategiju etničkog čišćenja i sistematično jednoumlje Karadžićevih nasljednika.

Prema klasičnoj definiciji fašizam se tretira kao “oblik reakcionarne politike koji podrazumjeva ideal totalitarnog ustrojstva države do kojeg se dolazi putem organizovanja masovnog nacionalističkog autoritativnog pokreta sa elementima terora, uz ideološku kombinaciju rasizma, antisemitizma, militarizma i neotradicionalizma.” Da li je ono što se nakon srpske agresije i genocida u BiH oblikovalo na 49% okupiranog B-H teritorija produkt takvih totalitarnih mehanizama ili proizvod demokratije? Da li je ono što još uvijek nazivamo “uspješan proces implementacije mira”, iako žrtve genocida nisu obeštećene, niti prognani vraćeni, niti stvoreni efikasni mehanizmi građanske države, produkt naših težnji ili posljedica totalitarizma koji i dalje neprikosnoveno vlada Republikom srpskom i razorno udara u temelje BiH?

Nažalost još i danas, 9. Maja 2009.godine, šezdeset i kusur godina nakon velike i teške pobjede nad fašizmom ( koja je svijet koštala preko dvadeset miliona života), Bosanci i Bošnjaci Bosne i Hercegovine, još uvijek su na barikadama antifašizma, broje i ukopavaju mrtve i čekaju dan kada će se osloboditi srpskog fašizma, koji se snazi i oplemenjuje u Republici Srpskoj, a napaja histerijom s obala Drine. Ove godine Dan pobjede nad fašizmom proslavili smo kao nedjeljivi dio Evrope, s nadom i uvjerenjem da će nam Evropa i svijet pomoći da nadvladamo novi val srpskog fašizma i razorimo njegovo gnijezdo u srcu Evrope - Republiku Srpsku. Da li se uzaludno nadamo da ćemo bijegom u Evropu sve to prevazići i spasiti se uništenja, koje su nam sadistički namjenili – Milošević 1989. na Gazimestanu i Karadžić 1993. s Principovog mosta u Sarajevu?

Već petnaest godina gledamo u Haag, kao u Boga, na koljenima molimo Ameriku, tražimo podršku neuvjerljive Evrope. Uzaludno vjerujemo da će Evropa i svijet, nakon svega što se u Bosni dogodilo, konačno prepoznati fašizam, identifikovati ga i jasno se prema njemu odrediti. Pri tome zaboravljamo da je svijet još tridesetih godina osjetio opasnost njemačkog fašizma, a doživio ga u punom uništavajućem zamahu tek desetinu godina kasnije. Prisjetimo se da su njemački nacisti nakon “kristalne noći” još jula 1941. u poljskom gradu Jedwabne surovo ubili 1.600 Židova, a potpuna identifikacija i verifikacija tog zločina čekala je sve do avgusta 2001. godine, i pored odlučnog i beskompromisnog obračuna s njemačkim fašizmom nakon njegova sloma. Da li to znači da će građani Prijedora morati čekati da prođe pola stoljeća da se jasno identifikuje ono što se dogodilo u prijedorskim logorima, na prijedorskim ulicama i ostalo skriveno pod rudničkom jalovinom? Da li to znači da će svijet zaista ostati indolentan na četnička orgijanja po gradovima uz Drinu, a Bošnjački građani Bijeljine, Bratunca, Vlasenice, Foče… pretucati se po svijetu i savijati nova gnijezda u tuđini?

“Trkom u Evropu”, promovisanom nedavno i u Sarajevu, možda ćemo se samo zakratko dopingovati nadom kao drogeraš marihuanom i ojačati lažna uvjerenja o dostižnosti istine i pravde. Ne vrijedi više ovakva pitanja postavljati Haškom Tribunalu, simbolu današnje pravde sa sve više kontraverzi, niti Ujedinjenim nacijama, duboko zauzetim agonijom nadvladavanja vlastitih nesporazuma, niti Ujedinjenoj Evropi, u kojoj je mnogo šta pod znakom pitanja, podijeljeno i dvosmisleno, niti Sjedinjenim državama, koje ni uz ambicije i progres Obame neće biti u stanju arbitrirati na svim žarišnim svjetskim tačkama.

Mnogi u svijetu ne žele znati da fašizam u Bosni još nije pobijeđen. Njegove prijetnje su vidljive, njegovi modaliteti prepoznatljivi. Mjenja formu ali se kiti istim simbolima. Nametnuti kompromisi međunarodne zajednice na račun žrtve pomogli su mu da se održi, osnaži i osili. Najnoviji međunarodni posrednik u BiH g. Valentin Inzko pokušao je svojim nedavnim govorom pred Vijećem sigurnosti UN skrenuti pažnju na neuralgična konstantna zbivanja u BiH, izazvana neprihvatljivim ponašanjem liderskog vrha Republike srpske, koji se skrivajući iza odluka tzv. “samoupravnih struktura” ( u najnovijim zbivanjima iza zaključaka Narodne skupštine RS) najsurovije obračunava s institucijama države, koje se u svim sistemima moraju uvažavati. Mada je g. Inzko u svom obraćanju jasno naznačio RS kao srž brojnih b-h problema, ipak nije bio dovoljno podsticajan za radikalan zaokret i odlučne mjere s kojima bi se gnijezdo srpskog fašizma u BiH razvalilo, prije nego se oplodi mladima i još posljedičnije efektira.

Većina aktera zaduženih ili zainteresovanih za situaciju u BiH do sada se zadovoljavala s konstatacijom da BiH “nešto treba uraditi, nešto promjeniti”, ali su ruke onih koji bi to uradili i dalje ostale vezane. U njedrima RS jačaju unitarizam, nacionalizam i fašizam; oni postoje dok postoje temelji RS, dok postoji Republika srpska. Više je nego očigledno da bi zagovornici Velike Srbije i osnivači RS željeli nazvati Republiku Srpsku i ono što se u njoj događa (etničko čišćenje Bošnjaka s asimilacijom) drugačijim imenom nego “fašistoidna tvorevina na temeljima genocida” i predstaviti je kao zemlju budućnosti u kojoj će moći zajedno živjeti Srbi, Bošnjaci, Hrvati i svi drugi (ali tek kada ih istrijebe), a da agresija, genocid i njihove posljedice budu zaboravljene. Mora se priznati da su takva nastojanja do sada uspijevala i prolazila, dijelom zbog prisilne kooperativnosti žrtve, a dijelom zbog nezainteresovanosti i podijeljenosti šireg B-H okruženja. Iako u istupu G. Inzka nije bilo direktnih radikalnijih prijedloga, koji se obzirom na njegovu situaciju nisu mogli ni očekivati, da se naslutiti da su oni jedno od zadnjih upozorenja koje traži aktivniji pristup pitanjima BiH egzistencije.

Ako se može nazvati demokratskim i prihvatljivim režim koji je 92-95. instalirao logore smrti u većini b-h područja, u njima pobio na desetine hiljada ljudi, prognao iz zemlje dva miliona njenih žitelja, pa i danas nastavlja s etničkim čišćenjem i progonom, šta je onda fašizam. Imaju li Bošnjaci budućnost u takvoj zemlji, pod takvim podnebljem. Ako je imaju, kakva im je? Možda je identična sudbini Bošnjaka koji su u ranijim stoljećima živjeli na području Srbije, ili u ovim posljednjim u gradovima uz Drinu.

Mada je ponašanje aktuelnog vrha Republike Srpske i aktuelnog premijera M. Dodika, kao njegovih prethodnih struktura vlasti, krajnje izazovno, problematično i posljedično, ipak bi bilo laički naivno i pojednostavljeno tvrditi da su oni suštinski problem, što bi značilo da se njihovom smjenom može sve popraviti. Stvarni problem je instalirani i inaugurisani projekat fašistoidnog srpskog jednoumlja – Republika Srpska, kancerozna organizaciono-politička struktura sa kojom se ne može časno i dostojanstveno u Evropu.

Smijemo li vjerovati da je sazrilo vrijeme da međunarodna zajednica u Republici Srpskoj konačno prepozna genocidnu fašističku tvorevinu i ukine je, kako bi Bosna i Balkan mogli slobodno disati, a svijet makar malo odahnuti? Ako Republika Srpska opstane sjeme fašizma ostalo je na Balkanu kao kapsula upaljača kojom ć se jednog dana zapaliti ne samo “balkansko bure baruta” već cijela Evropa, a možda i svijet.


10.06.2009.


Nazad na prethodnu stranicu Nazad na početak stranice Naprijed na slijedeću stranicu

OPEN PAGES FOR ALL PROBLEMS - BLACK ON WHITE ABOUT ALL OPPRESSION
OTVORENE STRANICE ZA SVE PROBLEME - CRNO PO BIJELOM O SVEMU ŠTO TIŠTI
 
Napomena: Tekstovi koji vulgarno vrijeđaju: neku vjeru, navode na rasnu diskriminaciju i slično, ne dolaze u obzir.
Vaše priloge šaljite u TEXT ili HTML formatu na email: info@orbus.be

Page Construction: 10.06.2009. - Last modified: 14.08.2015.