BALKAN AREA
OPEN PAGES FOR ALL PROBLEMS - BLACK ON WHITE ABOUT ALL OPPRESSION
|
DVIJE DEKADE SRPSKOG FAŠIZMA U BOSANSKOJ DUBICI
Zijad Bećirević
Bosanska Dubica, okovana srpskim fašizmom, pod četničkim imenom Kozarska Dubica, 27. Aprila 2012-te obilježila je preko dvije decenije vladavine srpskog fašizma i slavila 67 godina pobjede nad njemačkim fašizmom. Nema razlika u crnim bilansima pobijeđenog njemačkog i oživljenog srpskog fašizma.
Tokom agresije na BiH iz Bosanske Dubice, u kojoj je bilo dovoljno mjesta za sve njene narode, Bošnjake, Srbe, Hrvate, Rome, Židove, protjerani su svi Muslimani i Hrvati. Danas u Kozarskoj Dubici ima mjesta samo za Srbe i srpsko nacionalističko jednoumlje.
Moj rodni grad, naša Bosanska Dubica, danas ponovno slavi svoj rođendan, Dan kada je u njoj pobijeđen njemački fašizam i kada su iz njegovih ulica, sa obala rijeke Une i Save, iz njegovih dolina i sa njegovih brda, iz Kozare i Prosare protjerani fašisti i njihovi pomagači. Od 27. aprila l945. do 27. aprila 1990. bez straha i zebnje, u ljubavi i suživotu, sa međusobnim uvažavanjem i poštovanjem živjeli su dubički građani triju naroda i isto toliko narodnosti i slavili 27. april kao Dan oslobođenja i svog novog rođenja. Toga dana ulice su bile pune radosnih ljudi, vesele djece, ponosnih branitelja naše slobode i nezavisnosti. U ranim jutarnjim časovima čula se dječija graja, pjesme mladosti, održavani protokolarni razgovori, polagano cvijeće na grobove branitelja palih za slobodu, koju smo sa tako mnogo ljubavi i saosjećanja uživali i čuvali.
Preko dana su održavana sportska takmičenja, kulturne manifestacije, Trka oslobođenja, u kojoj je učestvovao čitav grad kao posmatrač ili takmičar. Rijeka ljudi slivala se dubičkim ulicama, uz obale Une, mostom Bratstva-Jedinstva koji je dvije Dubice, Bosansku i Hrvatsku spajao u jedno. Noćno slavlje počinjalo je Svečanom akademijom i do ranih jutarnjih sati produžavano u dubičkom Hotelu “Park” ili nekom od omiljenih dubičkih lokala. Toga dana sa Dubicom i Dubičanima slavile su zajedno bratske komune Podravska Slatina, Svetozarevo, Slavonska Bistrica i Bijela Palanka, ali i gosti iz susjednih gradova: Prijedora, Bosanske Gradiške, Bosanske Kostajnice, Bosanskog Novog, Hrvatske Dubice, Jasenovca i Novske. U prazničko predvečerje u noćnim satima, duboko u noć, gorile su logorske vatre, a uz njihov plamen mladi se opijali rodoljubljem, slušajući ratne ispovijesti revolucionara i učesnika narodnooslobodilačkog rata, od kojih su mnoge bile zasnovane na lažima i izmišljotinama, što se otkrilo tek pola stoljeća kasnije.
Dan komune, sinteza dvaju fašizama
I ove godine, kao dvadeset posljednjih godina, 27. april proslavljen je kao dan dubičke komune bez većine njegovih građana. Slavili su ga domaći i novonaseljeni Srbi. Šačica povratnika i najveći broj od 8.000 prognanih pratio je događanja putem medija. Po jedinstvenom apsurdu kakav svijet ne poznaje, fašističke okupatorske srpske vlasti, koje su tokom 1990-1995. porobile grad i protjerale njegove stanovnike Bošnjake i Hrvate, slavile su zajedno 20 godina svoje okupatorske vlasti, koje neSrbi doživljavaju kao fašizam i 67- godišnjicu oslobođenja grada od njemačkog fašizma, pobijeđenog u Dubici 27.aprila 1945.godine. Tako je uspostavljena krvava sinteza dvaju fašizama, iz dva različita vremena. Jedan fašizam- njemački ponovljen je drugim- srpskim.
Bosanska Dubica je jedan od prvih gradova u kojem se srpski fašizam rodio i osnažio. Sa paljevinama Bošnjačkih kuća i poslovnih objekata, privođenjem, ubistvima i progonom Bošnjaka počelo se već devedesetih godina. Prvi šehid Dejtonske Bosne i Hercegovine, dubički mesar Sulejman Nezirević, ubijen je u centru Bosanske Dubice 23. Avgusta 1989. godine, a ubili su da prvoobučeni dubički četnici pripremljeni u kampovima Srbije: Maslić Željko, Bijelić Rodoljub zvani Rođo, Čurčija Mladen i Drinić Mladen... Iz Dubice su protjerani svi Bošnjaci i svi Hrvati, a rat je u Dubici preživjela samo šačica onih u mješovitim brakovima. Prognani Dubičani danas žive u Njemačkoj, Švedskoj, Belgiji, Danskoj, Holandiji, Sjedinjenim Državama, Kanadi, Australiji... Ima ih svugdje u svijetu, a najmanje u svom gradu, svojoj Dubici koja danas 27 aprila pod imenom Kozarska Dubica obilježava 67 godina oslobođenja od njemačkog fašizma i slavi preko dvije decenije okupacije i vladavine srpskog fašizma.
Još u martu 1991, haški optuženik, jedan od najvećih zločinaca današnjice, general Ratko Mladić, u dubičkom selu Međuvođe, izvršio je smotru boraca XI Kozarske brigade (sačinjenu od Dubičana i Prijedorčana)“ i nagovijestio srž poruke koju će Karadžić 27. januara 1992. uputiti Skupštini BiH kao prijetnju nestankom Bošnjačkog naroda: “Danas ćete biti raspušteni, ali ćete se opet uskoro sastati da odbranimo Jugoslaviju. Drugi put kad se sastanemo, ko se odazove ići će oslobađati Jugoslaviju, a ko se ne odazove neće imati mjesta u ovoj državi!“ Tom prilikom od boraca Muslimana je oduzeto oružje, a srpskim vojnicima je dozvoljeno da ga nose svojim kućama. Istog tog dana i istog časa Dubičanci su izgubili svoj grad, svoju slobodu i postali građani drugog reda, samo sa jednim pravom, da budu podanici povampirenog srpskog nacionalizma, koji će se uskoro potom transformisati u srpski fašizam. A tom genocidnom srpskom nacionalizmu, sa kojim su Milošević Karadžić, Šešelj, Arkan, njihove horde i sljedbenici ostavili neizbrisiv krvavi trag širom BiH, dodao je vlastiti aneks Predsjednik Rs Milorad Dodik svojim otvorenim neprijateljstvom, destrukcijom i mržnjom prema B-H državi i Bošnjacima.
Ništa nije naučeno is historije
Samo dvadesetak kilometara od centra Bosanske Dubice, na ušću rijeke Une u Savu, nasuprot hrvatskog grada Jasenovca, nalazi se Spomen područje Donja Gradina u kojoj su ustaški i njemački nacizam ostavili neizbrisive tragove sa 50 masovnih grobnica, u kojima je ukopano oko 360.000 Jasenovačkih žrtava. Na tim grobnicama, građani su punih 67 godina odavali počast žrtvama a djeca i mladi učili historiju sa zahtjevom i tvrdnjom da se Jasenovac i Donja Gradina više nikad ne smiju ponoviti. Nažalost, najveći stradalnici Srbi, malo su šta naučili ili su premalo gorkih spoznaja prenijeli na svoj naraštaj. Umjesto da do kraja unište sjeme fašizma, ponovno su ga posijali i osnažili u svojim njedrima i od 1990 do 1995. ponovili zlo ništa manjih razmjera i posljedica nad svojim sunarodnicima.
Dar Ustavnog suda BiH Kozarskoj Dubici za Dan komune
Proslavi Dana komune Opštine Kozarska Dubica, na neoprostiv način kumovao je Ustavi sud BiH potvrdom priznanja četničkog imena Kozarska Dubica, čime je ozvaničio kršteno ime grada, ovjeren rodni list Kozarske Dubice, priznato i potvrđeno sve ono što iza novog imena stoji, pravo na osvajanja, progone i ubijanja. Sudije Ustavnog suda su ignorisale činjenicu da je Bosanska Dubica okupirani bh grad u kome vladaju srpski fašisti, četnici, koji su iz tog grada protjerali njegove stanovnike, a dio pobili i naselili svojim življem. Time je ignorisan zahtjev za pravo na povratak, peticija hiljada potpisnika za povrat vjekovnog imena grada i prognanim Dubičanima stavljeno na znanje da sjede gdje su, jer njihov grad, njihove kuće i ulice nisu više njihove i mogu biti i njihove samo ako pognu glave, pogaze vlastito dostojanstvo, zaborave identitet, pomire se sa činjeničnim stanjem i prihvate život sa srpskim okupatorima, u kojem će biti građani drugog reda. I ovaj put najviši organ za zaštiti ustavnih prava građana, potvrđujući pravo okupatoru na otuđenje, svrstao se na stranu okupatora i razbijača države BiH, kao zajednice ravnopravnih naroda i građana. Objektivno je pretpostaviti da su sudije Ustavnog suda, najviše sudske instance u BiH, bile dovoljno svjesne da prihvatanjem i priznanjem imena prihvataju i verifikuju sve ono što takvo ime čini i predstavlja, čime i sami falsifikuju historiju, ohrabruju zločince i podižu im krila.
Hram Solunskim dobrovoljcima umjesto radnih mjesta
Kozarska Dubica i danas, uz Banja Luku, i dalje predstavlja kolijevku i jezgro srpskog nacionalizma i snažnu podršku fašističkom režimu Rs. Privreda je u kolapsu. Nezaposlenost raste. I na području Dubice su sa sredstvima međunarodne pomoći, koja su prioritetno namijenjena obnovi privrede i povratku prognanih, izgrađeni novi gradski kvartovi u koje su naseljeni uvezeni Srbi, kako bi se očuvala projektovana etnička slika. Od nekoliko predratnih uzornih dubičkih privrednih kolektiva, kao što su TI „Knežopoljka“, ŠIP “Kozara“, Šećerana, Tvornica poljoprivrednih priključnih mašina, jake trgovinske mreže i više zdravih manjih privrednih kapaciteta, koji su zapošljavali više hiljada radnika, ostalo je veoma malo. Nakon masovne pljačke i prodaje drvnih sortimenta, sada se izlaz pokušava naći prodajom zemljišta u zoni Lipove grede ( ranije otetog Bošnjacima nacionalizacijom, agrarnom reformom) i istraživanjem nafte i gasa u selu Slabinja. Počasno mjesto u privrednom životu dubičke opštine i dalje ima Filip Cepter, predsjednik i vlasnik firme “Cepter“, kome je za Dan komune uručena povelja Počasnog građanina opštine Kozarska Dubica. Iako mladima kritično treba posao, ni ovog 27. aprila, kao ni prethodnih, nije najavljeno otvaranje niti gradnja značajnijih privrednih kapaciteta, koji bi ponuditi zaposlenje. Oni koji rade mizerno su plaćeni i pod stalnom prijetnjom da budu otpušteni i zamjenjeni šutljivijim i poslušnijim. Od povratnika radi svega njih desetak. Umjesto investicija u nova radna mjesta, vlasti najavljuju izgradnja Hrama solunskim dobrovoljcima i Srbima stradalim u I i II svjetskom ratu. Ovim se, kako navodi predsjednik opštine Nino Jauz, “obnavljaju pokidane niti pravoslavnih naroda“, a za veze sa ostalim narodima, na čijim mjestima sjede i rade, fućka im se.
Dubica je samo jedan od više desetina bh gradova pod čizmom srpskog fašizma
Za Dubičane Bosanska a za srpske okupatore Kozarska Dubica je nažalost samo jedan od nekoliko desetina bh gradova u srpskom entitetu koji nestaje u mraku srpskog fašizma i čeka svoju slobodu.
U Kozarskoj Dubici danas egzistira i djeluje samo mala zajednica dubičkih povratnika okupljanja oko IZ i Kulturne zajednice “Preporod“, koja se se od 2004. godine nastoji oduprijeti potčinjavanju, pritiscima asimilacije i stvoriti vlastito jezgro u kojem će mladi moći nalaziti sebe i svoj prepoznatljiv identitet. Dubica se ne može sačuvati bez masovnog povratka prognanih, a povratak je i dalje onemogućavan i na marginama događaja, bez podrške i realne programske opcije. Da li ima mjesta dubičkim povratnicima u njihov grad, kojim već pune 22 godine vlada nacionalna mržnja, srpski nacionalizam, šovinizam i fašizam? Da li ga ima za povratnike u druge gradove Rs?
Tokom 2006.godine Dubičani dijaspore pokrenuli su peticiju za povrat vjekovnog imena svoga grada, potpisanu od nekoliko hiljada građana, proslijeđenu nadležnim organima i međunarodnoj zajednici, na koju do danas niko nije odgovorio. Istih i sličnih zahtjeva u različitoj formi bilo je i u drugim sredinama. Time je jedno od suštinskih pitanja implementacije mira gurnuto u stranu i odbačeno, a okupatoru dato zeleno svjetlo da dovrši započeto.
Dubičani Dijaspore i dalje očekuju i nadaju se da će nacionalna srpska agonija splasnuti i biti nadvladana svjesnim i progresivnim zahtjevima mladih, koji će Dubici vratiti njeno odbačeno ime Bosanska Dubica i zajedno s dubičkim povratnicima i Dubičanima u dijaspori osnažiti duh zajedništva, bez kojega se ne može ići naprijed. Samo sa više odlučnosti, uz bolju saradnju i povezanost na strategiji aktivne programske orjentacije Dubičanci dijaspore mogu se suprotstaviti suludom fašističkom projektu koji ne vidi i odbacuje multietničku Bosansku Dubicu sa sva tri njena naroda, već nacionalističku srpsku Kozarsku Dubicu, u kojoj će živjeti samo Srbi.
Dvije dekade srpskog fašizma Bosanske Dubice
I ovog 27. aprila, na Dan oslobođenja Bosanske Dubice od njemačkog fašizma u Kozarskoj Dubici ostaje i vlada srpski fašizam; ostaje srpsko jednoumlje sa kojim gradu i njegovim žiteljima prijeti izolacija, zaborav uz dopingovanje i zatupljivanje mladosti, koja još ne shvata da da sama sebi nije dovoljna i koja ima sve manje vremena za osvješćenje.
Bosanska Dubica, okovana srpskim fašizmom, pod četničkim imenom Kozarska Dubica, 27. Aprila 2012-te obilježila je više od dvije decenije vladavine srpskog fašizma i slavila 67 godina pobjede nad njemačkim fašizmom. Nema razlika u crnim bilansima pobijeđenog njemačkog i oživljenog srpskog fašizma. Isti učinci i tragovi. Samo svijet to ne vidi, neće da vidi ili se nada da će fašizam sam sebe progutati i uništiti. U Njemačkoj se to nije dogodilo. Svijet je zaustavio Njemački fašizam – ko će i kada zaustaviti Srpski? Gdje bi danas bila Njemačka da su Hitlerovi nacisti nakon sloma Njemačke ostali na vlasti i gradili novu Njemačku. A u Bosanskoj Dubici, u Republici srpskoj upravo oni i rade i grade. Njihova osnovna poruka prognanim Dubičanima i svijetu, ponavljana na svakom skupu je “ Kozarska Dubica - Srpska zauvijek!!!“
Zijad Bećirević
03.05.2012.
OPEN PAGES FOR ALL PROBLEMS - BLACK ON WHITE ABOUT ALL OPPRESSION
OTVORENE STRANICE ZA SVE PROBLEME - CRNO PO BIJELOM O SVEMU ŠTO TIŠTI
Napomena: Tekstovi koji vulgarno vrijeđaju: neku vjeru, navode na rasnu diskriminaciju i slično, ne dolaze u obzir.
Vaše priloge šaljite u TEXT ili HTML formatu na email: info@orbus.be
Page Construction: 03.05.2012. - Last modified: 18.12.2012.
